Happy 2016

Mijn jaar in vogelvlucht

Op verschillende blogs las ik de “mijn jaar in vogelvlucht tag” bedacht door Sanne. Ik zocht nog een leuke manier om met jullie te delen hoe mijn jaar was en deze tag leek mij een goede manier om dit te doen, dus ik zou zeggen lees lekker verder!

Ik kijk met een trots gevoel terug op..

Hoe wij het afgelopen jaar als gezinnetje met z’n drietjes gedaan hebben. Mijn man is brood en banket bakker en werkt altijd ’s nachts. Ik ben verpleegkundige en werk ook onregelmatig. Voor ons was het een hele uitdaging om ons werk met het gezinsleven te combineren. Ik vind dat ons dit goed gelukt is en ben daar trots op!

Ik denk met een lach terug aan.. 

De mooie momenten die we samen gehad hebben afgelopen jaar. Zie hieronder bij hoogtepunten!

Een aantal hoogtepunten van afgelopen jaar vond ik..

De leuke vakantie en weekendjes centerparcs die we samen gedaan hebben! De eerste verjaardag van ons zoontje. En natuurlijk alle eerste momentjes van ons zoontje, bijv. de eerste hapjes en stapjes.

De persoon die ik het meeste dankbaar ben..

Ik ben mijn man dankbaar dat hij mij altijd door dik en dun steunt. Hoe moe hij ook is of hoe druk hij ook is hij staat altijd voor mij klaar. Ook mijn ouders had ik afgelopen jaar niet kunnen missen. Vooral mijn moeder is altijd bereid om op te passen op onze kleine dat is erg fijn!

Wat ik het liefste wil vergeten van afgelopen jaar..

De opname in het ziekenhuis was echt niet leuk. Het was erg eng om een astma aanval te hebben maar ook erg vervelend om twee nachten zonder mijn mannen te moeten! Ook het idee dat je lichaam ze zo in de steek kan laten en je plotseling in het ziekenhuis ligt is erg eng.

Opname in het ziekenhuis

In het ziekenhuis

Andere dingen van 2015 die mij bijgebleven zijn..

De verjaardag van mijn man die we met een leuk feest gevierd hebben! Hij is dit jaar 30 geworden. En ook het besluit om ons huis te gaan verkopen, wat we erg spannend vinden!

Voor 2016 hoop ik..

Ik hoop dat het net zo’n mooi jaar mag worden als 2015. Dat we als gezin mogen genieten van elkaar. Ik hoop ook dat ons huis snel verkocht mag worden en dat we een leuke eengezinswoning kunnen kopen waar we heerlijk kunnen genieten samen.

 

Voor mijn blog heb ik een aantal doelen opgesteld, ik ben pas net begonnen met bloggen en heb nog wel een aantal verbeterpunten…

  1. Proberen zoveel mogelijk foto’s zelf te maken in plaats van foto’s van internet te gebruiken.
  2. Met de zelfgemaakte foto’s mijn weekoverzichten leuker maken en bijv. eens in de zoveel tijd een foto diary van maken.
  3. Meer schrijven over mijn leven als mama. Tot nu toe heb ik veel geschreven over andere dingen die mij bezig houden.
  4. Wat meer van mezelf durven tonen. Ik vind het nu nog een beetje eng om persoonlijke dingen over mezelf op internet te zetten.
  5. Meer schrijven over mijn werk als verpleegkundige. En jullie daarmee inzicht geven in wat het vak eigenlijk inhoudt.
  6. Een logo toevoegen aan mijn website. Dit staat professioneler en ik ben beter herkenbaar.
  7. Volgend jullie mij komend jaar weer!?

Dat was mijn jaar in vogelvlucht! Wat is jouw mooiste herinnering van het afgelopen jaar?

Volgen jullie mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

ziekenhuis

Ziekenhuisopname

Ja daar lig ik dan in een ziekenhuisbed… Opgenomen op de longafdeling in het ziekenhuis. Dat is wel even gek als je bedenkt dat ik zelf verpleegkundige ben. Gelukkig werk ik niet in dit ziekenhuis dus kom ik geen collega’s tegen. Dit vind ik zelf wel een prettig idee.

Het gekke is dat ik zelf totaal niet had zien aankomen dat ik opgenomen zou moeten worden. Heb ik als verpleegkundige dan niet in de gaten gehad hoe ernstig mijn astma aanval was? Of ben je dan op dat moment toch meer patiënt dan verpleegkundige?

Ik denk dat het toch wel klopt dat verpleegkundigen als het om hun eigen gezondheid draait vaak toch te lang wachten met naar een dokter gaan. We dokteren liever zelf thuis nog even verder voordat we dan toch echt aan de bel trekken.

Hoe heb ik de opname ervaren?

Het lange wachten op de eerste hulp is verschrikkelijk. Ik was erg benauwd en moe. Voordat ik eindelijk een dokter zag duurde erg lang. Dit verhaal vertellen patiënten mij ook altijd. Ik kan nu beamen dat het heel erg vervelend is. Het lastige is dat ik door mijn ervaring als verpleegkundige weet dat er niet altijd wat te doen is aan dat lange wachten. Onder andere omdat er soms op labuitslagen gewacht moet worden of dat er een spoedgeval tussendoor komt waar een dokter eerst naartoe moet.

De opname op de verpleegafdeling vond ik erg mee vallen. Er waren super lieve verpleegkundigen die helemaal begrepen dat ik het best lastig vond patiënt te zijn… Ze lieten me gelukkig meedenken over mijn behandeling. Ondanks mijn ervaring als verpleegkundige had ik toch nog best veel vragen. Gelukkig namen de verpleegkundigen goed de tijd om deze te beantwoorden.

In dit ziekenhuis hebben ze nog vier persoons zalen op de verpleegafdelingen. Ik had gelukkig leuke zaalgenoten, 1 van mijn eigen leeftijd en een hele lieve oude man. Die het ook zelf erg gezellig vond al die aanspraak.

Het nadeel van de vier persoons zalen is dat ik totaal niet heb kunnen slapen in de twee nachten dat ik opgenomen was. Ten eerste lag ik toch veel te piekeren over hoe mij dit nou had kunnen gebeuren en ten tweede ga ik toch liggen luisteren naar alle geluiden op zaal. Ik werd onder andere wakker gehouden door het snurken van de buurman, zijn zuurstoftoediening en ten slotte van een oude warrige man die ineens de zaal op kwam lopen.

Hopelijk wordt ik voorlopig of liever gezegd nooit meer opgenomen in het ziekenhuis. Het is toch wel erg fijn om lekker thuis te zijn en in mijn eigen bedje te slapen. En natuurlijk me weer fit en gezond te voelen en te zijn.

Volgen jullie mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

pufje inhalator

Astma aanval

Al jaren gebruik ik twee keer per dag een inhalator/pufje omdat ik astma heb. Ik had eigenlijk alleen maar klachten tijdens inspanning, sporten bijvoorbeeld. Dan nam ik soms een keer een extra pufje maar meestal ging het zonder ook prima. Ook tijdens mijn zwangerschap en bevalling heb ik nergens last van gehad. Terwijl een bevalling toch best wel een enorme inspanning is!

Na mijn zwangerschap had ik regelmatig last van benauwdheid. Ik had af en toe een wat piepende ademhaling en voelde me wat kortademig. Met name als ik wat verkouden was. Maar ook wel eens zonder aanleiding. Ik vond dit best vreemd aangezien ik nooit klachten had van mijn astma.

Tot dat ik ineens op een vrijdag avond behoorlijk benauwd werd. Ik was woensdag en donderdag behoorlijk verkouden geweest maar dit was eigenlijk wel weer een stuk minder geworden. Ik vond het dan ook erg vreemd dat ik zo benauwd was. Bij elke ademhaling hoorde ik mezelf piepen en ik voelde me benauwd. Ik nam een extra pufje en ben op tijd naar bed gegaan.

Die nacht heb ik nauwelijks geslapen. Ik heb van alles geprobeerd, slapen met het hoofdeinde wat hoger (extra kussen) ik heb een aantal keer een extra pufje genomen. Ben zelfs even uit bed geweest, even rechtop op de bank gezeten maar niks hielp. Ik voelde me ook best bang ik was namelijk alleen thuis met mijn zoontje omdat mijn man aan het werk was. Ik dacht vooral als er wat met mij gebeurd hoe moet dat dan met mijn zoontje. Het was ook wel eng om zo benauwd te zijn en te merken dat de pufjes niet helpen.

’s morgens kwam mijn man vroeg thuis van zijn werk. Ik vertelde hem dat ik zo benauwd was en hij kon ook gelijk merken dat ik me niet happy voelde. Ik vroeg me af of ik hiervoor de huisartsenpost moest bellen. Het was tenslotte weekend en ik wilde niet zomaar naar de huisarts gaan. Maar mijn man heeft (gelukkig) aangedrongen toch maar gelijk even te bellen en ik mocht ook direct langskomen.

De huisarts gaf aan dat ik waarschijnlijk een astma aanval had en schreef mij prednison tabletten voor. Ik mocht een extra pufje nemen en gelukkig weer naar huis toe. Eenmaal thuis voelde ik me na het innemen van de nieuwe medicijnen niet echt opknappen. Het leek eerder erger te worden. Ook de extra pufjes hielpen niks. Toch maar weer gebeld en opnieuw mocht ik langskomen. De huisarts kon niet zoveel meer voor me betekenen en stuurde me door naar de eerste hulp.

Op de eerste hulp werd er meteen een longfoto gemaakt. Daarna moest ik wachten op een kamertje. Dit duurde best lang. Uiteindelijk kwam er eerst een verpleegkundige van de eerste hulp wat controles doen en bloed afnemen.

Vervolgens kwam de arts assistent mij een heleboel vragen stellen. En naar mijn longen luisteren. Zij zou vervolgens overleg hebben met de longarts en dan terug komen met een behandelplan. Ondertussen heeft de verpleegkundige mij laten vernevelen. (dit is een soort stoom apparaatje waarmee je medicatie toegediend krijgt). Het vernevelen hielp mij eigenlijk heel goed. Ik had eindelijk het idee dat de medicatie op de juiste plek terecht kwam (mijn longen) en dat ik weer meer lucht kreeg.

Doordat het vernevelen zo goed geholpen had dacht ik eigenlijk dat ik wel weer naar huis zou mogen. Ik voelde me tenslotte weer een stuk beter.

Uiteindelijk na een lange tijd wachten kwam de arts assistent samen met de longarts bij me terug. De longarts heeft ook nog even naar mijn longen geluisterd. Hij gaf aan dat ik een astma aanval had. Dat de prednison tabletten eigenlijk al wat meer effect zouden moeten hebben. Hij wilde me eigenlijk minimaal 1 maar misschien zelfs 2 nachten opnemen in het ziekenhuis.

Dit had ik niet verwacht. Ik baalde er enorm van maar het was niet anders. Hij vertelde me dat het met name was om me goed te observeren en me de medicatie voor mijn longen goed toe te kunnen dienen d.m.v. het vernevelen.

Na een aantal uur op de eerste hulp werd ik door een verpleegkundige van de longafdeling opgehaald en naar de zaal gebracht waar ik de komende nacht zou verblijven. Het was heel erg gek om nu zelf opgenomen te zijn in het ziekenhuis terwijl ik normaal zelf als verpleegkundige in het ziekenhuis werk. Hierover meer in mijn volgende blog…

Volgen jullie mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?